Flores

Despois dun largho período sin pintar retomamos a actividá, con dous cadros, un deles é este xarrón con margharitas que levo tanto tempo querendo pintar. Vino, xa hai alghún tempo, nunha páxina de pintores que visito "daily painters" e que mostra cadros novos cada día, a maior parte á venta. Polo tanto non teño copyright, é un plaxio, pero bueno, ghustábanme moito os colores do cadro e dixen vámolo pintar.



Aquí tendes o resultado, ollo a foto desmerese moito as tonalidades do cadro, non sei se foi polo flash?! Bueno, a ver se ahora que por fin me comprei a miña super mesa de arquitecto, que tan cómoda me é, lle dedico un pouco máis de tempo ó meu pasatempo favorito.

Pañando herba

Este cadro pinteino xa hai uns dous anos para un concurso de pintura, que como é lóxico non gañei. Normal, casi todos os cadros eran abstractos e casualmente, todos aqueles que presentamos obras onde se pode apreciar claramente a temática do cadro non accedemos a ningún premio. E que conste que os había moi chulos.
Bueno, nos tempos que corren, entre tanto sibaritismo e moda por ir de guai non nos debe estrañar, pensemos que as tendencias impresionistas, expresionistas, cubistas, tenebristas, etc. xa non son valoradas? Ahora o que realmente se valora é o morro, é dicir mostrar pouco pero darlle unha interpretación filosófica-flipadilla.
Ollo, e que conste que a min hai obras abstractas, contemporáneas que me gustan, pero tamén hai moita xente que vai de listillo, e nin siquera mostra algo novedoso, entón onde está realmente o valor desto que ahora se denomina arte?

Como vedes hai moito que non publico, polo menos 3 anos, pero como as "golondrinas" siempre volvo aínda que non sea ó ano seguinte, bueno a ver se ahora publico máis a menudo.

Quero tamén a través desta miña primeira entrada despois de tanto tempo enviar un saúdo a alguén que o ano pasado por estas fechas me animou a seguir publicando neste blog, gracias Ramona, e pásate cando queiras. Aínda que se deixaras algún mensaxiño de vez en cando tamén me axudaría a saber que sigues por aquí.

Margaritas

Este é o meu piquiniño, si, é o meu primeiro cadro. Téñolle un cariño moi especial, é un cadro moi sinxelo entre infantil e impresionista, pero para min é o mellor de todos. A galería na que o podedes visitar é privada, é o meu cuarto en Manselle, xunto á miña cama. Bromas a parte; é un cadro que a pesares de ser "sensillo" gusta bastante.

Deste non acepto críticas negativas, así que todo aquel que pretenda facelas que non as faga que pode ferir a miña sensibilidade!! Vale?

Fada

Deste tamén se apoderou Rita, teno no seu cuarto, a verdá é que lle vai bastante ben ca decoración. Claro exemplo da pintura NAIF.

Teño outra fada en proceso, pero mentras non a acabe non a colgo.

No referente a este tipo de pintura recoméndovos, ó que lle guste, as seguintes páxinas:

http://www.artistas.artenaif.com/

http://www.artenaif.com/

Barcos

Esta é unha das miñas primeiras creacións, se non é o segundo é o terceiro cadro que pintei en óleo. É o favorito de Rita, claro está é dela. Xa se enamorou del cando era só liñas grises.

Na praia

Este é un dos cadros que pintei nos meus anos de estudiante aquí en Santiago, cando compartía piso con catro máis. Inspirado nunha foto dunha rapaza que saía nunha revista, creo que era un anuncio de algo??

O camiño

O camiño é froito da liberación do estrés un día deses que deixas que a man vaia soa. De temática un tanto impresionista, polo da paisaxe e esas manchas en verde e amarelo que parecen ser follas. Como son unha amante do verde, esta é unha cor central en moitos dos meus cadros.

Porche

Este é un cadro bastante sinxelo, de pincelada solta, de cores alegres exceptuando o purpura da wisteria. Non é das creacións que máis gustan ós que veñen pola miña casa pero bueno, un de tantos!

Malvas

Outro xarrón para a colección. Neste caso como indica o título son malvas, pintadas a pincelada solta, como a min me gustan este tipo de cadros.
Estou esperando comentarios de Rita, que normalmente é a que me di que non pinte este tipo de motivos, porque se me dan mal, pero hai que prácticar o que a unha non se lle dá ben.

Mucha's obsession

Perdonádeme por este plaxio tan mal plaxiado, bueno que non é de todo un plaxio, pois cambio moitas cousas, pero é que a parte de Gustavito Klimt tamén me canta Alphonse Mucha e como non tiña que intentar ter algo del na casa, non? Bueno, un de tantos outros sin acabar, pero xa está bonito. Pintura plana, sen volúmenes nin sombras que os podan suxerir, ligado á creación de carteis... Predominio da cor verde, pensemos que o orixinal se chama L'emerald. Hai tres máis en diferentes posturas e cores, que pretendo pintar para reunir as catro. Estou un pouco pa'llá, non?

A cruz do Avelán

Esta é a Cruz do Avelán, lugar bastante siniestro e misterioso de Dodro. É un peto de ánimas, situado nunha encrucillada de camiños, onde casualmente ese día (o da foto) había niebla. Por que sería? Acaso estamos ante un caso para enviar a Cuarto Milenio, pois o lugar é un camiño de tránsito de almas.... Que tétrico. Bueno espero que vos guste esta "paisaxe pedra" tan típicos en Galicia.

Flores

Aí vai outro de flores, froito dunhas horas mortas esta semana. Moi sensillo, casi infantil. Obsérvese o contraste ente a figura (xarrón flores) completamente azul prusia e o fondo en tonos ocres, de tonalidade moi clara. Son dos de acabar rápido para non me estresar así que non criticar, vale Rita?

Campanillas

Non me gusta pintar xarróns nin natureza morta, pero hai que probar de todo. Está sin rematar, pero xa queda ben así, faltaría crear o interior das campanillas e retocalas. Como xa dá un efecto de cor bastante aceptable creo que o vou deixar así a medias. Pincelada moi moi solta. Resultado dunha tarde de vagancia en Santiago.

As tres idades

Inspirado en outro cadro de Klimt "As tres idades", mostra as tres idades da muller.Deixei só a muller ca nena, pois é unha maternidade preciosa. Está pintado sobre papel ingres, ou guarro como se coñece comunmente. Teño en mentes facer unha copia fiel do auténtico que ten unhas cores preciosas. Se alguén o quere ver está colgado na miña páxina da universidade. A foto saeu un pouco oscura.

A lavandeira

O único que me gusta deste cadro é a sábana, a muller non che me gusta nada, ten cara de simia, é que non teño demasiada experiencia pintando retrato. Gustou bastante, pero é un cadro que eu no colgaría na casa. Xa se sabe para gustos cores e para xardíns flores...

A catedral de Axeitos

Este é un dos cadros cos que máis éxito tiven, entre a miña familia e achegados, de feito hai dous casi idénticos, un deles o segundo teno meu cuñado. Como se pode observar é o dolmen de axeitos, o fondo non se corresponde ca foto de onde foi quitado, pois non era moi agradecido. Cando estaba pintando este cadro miña irmá e Peggi viñeron a velo e horrorizoulles, co cal estanqueino ata que tempo máis tarde lle dei o toque final, cambiei o fondo. Este sí ten copy right propio e creo mesmo que debido a que está tan solicitado mesmo haberá un 3º dolmen. Nótase que me encanta pintar pedras non?
É unha pena que por culpa da foto non se poda apreciar ben o cadro pois esta desmerécelle moito.

Na praia

Pintura ó oleo sobre lienzo, a pincelada moi solta, sen apenas grandes detalles, de feito para min vese un pouco valeiro. O mellor é a señora, a nena está cutre total. Inspirado nun cadro deses tantos que baixo de internés.

Campo

Aquí vai tamén o producto dunhas horas mortas, un campo cheo de flores laranxa cun mar ó fondo, sin detalle, con moi pouco elementos e con poucas cores. Que conste que é un cadro moi agradecido, hai un idéntico no pasillo de meus pais en Amsterdam, como non me dou moito traballo decidín pintar outro igual, para colgar aquí en Santiago na habitación do piso. Queda moi agradecido, como a habitación é dun tono verde amarillento queda moi resultón. Que conste que tamén son pintora de brocha gorda, xa que a habitación do piso, a sala e a cociña están pintadas por min, a colores claro.

Mariña

Por se Mariña visita a páxina, gracias por ser seguidora tan fiel e tan pouco crítica, aquí publico unha seaside coma ti. Este é un óleo pintado sobre papel, pinteino as navidades do ano pasado, non estas en Holanda, onde viven meus pais. Non é moi bo, pero tampouco lle dediquei moito tempo, unha tarde desas de ocio, que tanto hai nos países do norte, pois anoitece tan cedo e en algo hai que matar o tempo.

O faro

Este cadro gustáballe ó meu mozo e decidín pintarllo. Non ten copy right propio, pertence a un pintor americano Brega. Non ten moito que comentar, que é un cadro moi simple, de pincelada moi difuminada e de ceo un pouco tormentoso.

Rita

Este é outro dos tantos cadros que teño sen acabar. Tiña razón a persoa que dixo un día, e que non recordo quen é, que pertencemos a xeración do zapping, que nos gusta ir saltando dunhas cousas a outras, e que nos aburre estar dedicarlle todo o tempo a unha cousa soa. Creo que eu estou nese caso. Pois ben, este óleo aínda non está rematado, faltan os brazos, e as mans, claro. Nel a rapaza que sae é miña "irmán", digo irmán e non irmá porque na miña zona úsamos esta palabra para referir tanto o masculino como ó fiminino. Como se observa no título, chámase Rita, e é dous anos maior que min. A pintura foi feita a raíz dunha foto desta. É un cadro feito a pincelada solta, pouco usual en min, aínda que de vez en cando me gusta usala.

Parasol

Este cadro, aínda sen rematar, si ten copy right propio. Foi un cadro que non comezou sendo así, pero que pouco a pouco se convirteu no que é. Creo que ahora non o vou cambiar, acabareino e punto. Parece de inspiración china a que si?